1821, απάντηση στους ελληνόφωνους γραικύλους

250316-karamadoukisΤα τελευταία χρόνια έχει έλθει στο προσκήνιο από αριστερούς κύκλους η θεωρία περί του ταξικού χαρακτήρος της ελληνικής επαναστάσεως του 1821. Η θεωρία αυτή δεν είναι νέα, αλλά στην σημερινή εποχή της αριστερής θολοκουλτούρας έχει πάρει μεγαλύτερες εκ του παρελθόντος διαστάσεις.
Συνήθης πηγή αυτής της θεωρίας είναι το βιβλίο του κομμουνιστή ιστορικού συγγραφέα Ιωάννη Κορδάτου Η κοινωνική σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821. Ούτε λίγο ούτε πολύ υποστηρίζεται ότι η Επανάσταση έγινε ενάντια στην φεουδαρχία τόσο των Οθωμανών όσο και των Κοτζαμπάσηδων. Πέραν τούτου οι αριστεροί αυτοί κύκλοι κατηγορούν την εκκλησία, διαστρεβλώνουν τις προθέσεις του Φεραίου και του Αλέξανδρου Υψηλάντη, αλλά και διάφορα άλλα ιστορικά γεγονότα. Τέλος αποσιωπούν άλλα, τα οποία φυσικά αποδομούν την υλιστική θεωρία τους.
Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Λένε λοιπόν οι ελληνόφωνοι γραικύλοι ότι η Επανάσταση ήταν ταξική, δηλαδή προερχόμενη από τον λαό και τους προοδευτικούς αστούς. Εδώ έχουμε ασφαλώς μια πρώτη αντίφαση, διότι ως γνωστόν οι αριστεροί δεν συνιστούν υποστηρικτές των αστών, αλλά παλεύουν για την κατάλυση του αστικού κράτους και υπέρ του προλεταριάτου, δηλαδή των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Στην προκειμένη όμως περίπτωση – Ω! του θαύματος – ο απλός λαός και οι ανερχόμενοι αστοί συνενώνονται για να πολεμήσουν τους Έλληνες φεουδάρχες, Φαναριώτες και εφοπλιστές!

Η αλήθεια βρίσκεται στον“λόγο της Πνύκας”
Την απάντηση σε αυτά δίνει ο στρατιωτικός αρχηγός της Επαναστάσεως Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο οποίος σε λόγο του σε μαθητές στην Πνύκα στις 8 Οκτωβρίου του 1838 ανέφερε πως όλες οι κοινωνικές τάξεις συμμετείχαν στον αγώνα. Μάλιστα στον λόγο αυτό αναφέρεται στους Έλληνες προγόνους του, τους οποίους και τιμά και αυτό δείχνει ότι οι Έλληνες είχαν εθνική συνείδηση και αγωνίστηκαν να δημιουργήσουν εθνικό κράτος. Ιδού απόσπασμα από τον λόγο του αυτό: «Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση».
Όσο αφορά τον Φεραίο ασφαλώς διεπόταν από φιλελεύθερες ιδέες. Πίστευε στον πόλεμο τόσο εναντίον των Οθωμανών όσο και εναντίον των Φαναριωτών Ηγεμόνων. Οι γραικύλοι λοιπόν υποστηρίζουν πως εξαιτίας του διττού αυτού σκοπού η εξέγερση που ήθελε ο Ρήγας ήταν κοινωνική. Δηλαδή ότι έχουμε μια εξέγερση εναντίον της άρχουσας τάξεως των Οθωμανών και Ρωμιών διοικητών. Πως όμως δικαιολογείται η κοινωνική εξέγερση όταν οι ρήσεις του Ρήγα σχετίζονται με το κάλεσμα των Βαλκανικών λαών να πολεμήσουν για τις πατρίδες τους κατά του Οθωμανικού τυράννου; Ιδού λοιπόν σχετική στροφή από τον Θούριο: «Κάλλιο για την πατρίδα, κανένας να χαθεί ή να κρεμάσει φούντα, για ξένον το σπαθί».
Αν λοιπόν η εξέγερση ήταν μόνο κοινωνική τότε δεν θα καλούσε ο Φεραίος για την απελευθέρωση των πατρίδων, αλλά για εκδίωξη της οθωμανικής και ελληνικής διοικήσεως των περιοχών τους. Αποκρύπτουν όμως και άλλους στίχους από τον Φεραίο που μιλάνε εκτός από τις θυσίες των λαϊκών-προλεταριάτου, για την θυσία των παπάδων, αγάδων και καπετανέων: «Ανδρείοι καπετάνοι, παπάδες, λαϊκοί σκοτώθηκαν κι αγάδες, με άδικο σπαθί.»
Διαστρεβλώνουν όμως και την ιστορία. Υποστηρίζουν πως όταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης είδε την τεράστια αγροτική εξέγερση των ρουμάνων υπό τον Βλαδιμιρέσκου εναντίον των Βογιάρων, των Φαναριωτών και του Κλήρου τρόμαξε και αργότερα κάτω από την επίδραση των τελευταίων καταδίκασε την εξέγερση και στράφηκε εναντίον του Βλαδιμιρέσκου, δολοφονώντας τον. Όπως όμως μας πληροφορεί ο Σπυρίδων Τρικούπης (Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, Α΄ τόμος, εκδόσεις Λιβάνη, 1993,σ.128), ο Βλαδιμιρέσκου πρόδωσε τον Υψηλάντη ερχόμενος σε συνεννόηση με τους Οθωμανούς. Ενώ στην αρχή είχε υποσχεθεί στήριξη στον αγώνα του Έλληνα στρατηγού, κατόπιν ξεκίνησε συνομιλίες με τους Οθωμανούς με σκοπό να αναλάβει αυτός την εξουσία στην Βλαχία υπό τουρκική κυριαρχία, που ως τότε είχαν οι Φαναριώτες.

Η ιστορία διαψεύδει…
Άλλη μια διαστρέβλωση είναι και αυτή της μη συμμετοχής των προκρίτων στην Επανάσταση στην Πάτρα. Εκεί συνήθως αναφέρουν τον γνωστό υποδηματοποιό (προλετάριος) Παναγιώτη Καρατζά και αποκρύπτουν τις κεφαλές της εξεγέρσεως. Ο Τρικούπης λοιπόν αναφέρει πως: «Παράλληλα, οι σημαντικοί Αχαιοί, που έμαθαν τα γεγονότα της Πάτρας, έσπευσαν επιτόπου παίρνοντας μαζί τους όσους οπλοφόρους μπορούσαν να συγκεντρώσουν. Πρώτος μπήκε στην πόλη κατά το μεσημέρι ο Παπαδιαμαντόπουλος και κατόπιν ο Λόντος με μια προχειοροφτιαγμένη κόκκινη σημαία που είχε μαύρο σταυρό στην μεση της μιας μόνο πλευράς.[…] Την ίδια μέρα μπήκαν επίσης ο Παλαιών Πατρών, ο επίσκοπος Κερνίτσης, ο Ζαΐμης και ο Ρούφος επικεφαλής πλήθους οπλοφόρων και ροπαλοφόρων» (Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, Α τόμος, εκδόσεις Λιβάνη, 1993,σ.81).
Να θυμίσω επίσης Φαναριώτες όπως ο Μαυροκορδάτος που πολέμησε στην μάχη του Πέτα και στο Μεσολόγγι; Να θυμίσω τους Μαυρομιχαλαίους που είχαν 100 νεκρούς από την οικογένειά τους στους αγώνες κατά των Οθωμανών; Να θυμίσω τον βαθύπλουτο Καποδίστρια που υποθήκευσε τα κτήματά του για να σιτίσει τους πενόμενους; Να θυμίσω τον Παπαφλέσσα και τον Ησαΐα Σαλώνων, την Μαντώ Μαυρογένους και τόσους άλλους προύχοντες και ιερωμένους;
Η Επανάσταση λοιπόν του 1821 υπήρξε Επανάσταση όλων των Ελλήνων και για τον λόγο αυτό αναπτύχθηκε και το φιλελληνικό κίνημα. Δεν ήρθαν εδώ οι ξένοι να σκοτωθούν για να εκδιώξουν τους Έλληνες και Οθωμανούς διοικητές, αλλά για να αποκτήσει η Ελλάς την εθνική της ανεξαρτησία. Το λοιπόν γραικύλοι ανακρούστε πρύμναν διότι εμείς που πιστεύουμε στην μετά θάνατον ζωήν των ψυχών δεν  αποκλείουμε να σας κυνηγούν αιωνίως οι ήρωες του 21.

Γεώργιος Καραμαδούκης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *