Εις Ψαρά – Ωδή του Ανδρέα Κάλβου

Κάλβος

ΕΙΣ ΨΑΡΑ

    Ερατεινή, γλυκεία
θυγάτηρ, Υπερίονος,
πόσον, ω χρυσοβλέφαρος,
πόσον δεκτή και νόστιμη
φέγγεις, ω ημέρα.

[β’-ιγ’]

    Ιδού τα πολυτάραχα
κύματα της θαλάσσης·
ιδού, ιδού των αμώμων
Ψαρών δικαιοτάτων
η τραχείαι πέτραι.

    Αυτού καμμία κιθάρα
φθοροποιός, όχι όργια,
όχι κρότος Μαινάδων,
ούτ’ Έρωτος παιγνίδια
τον νουν συγχίζουν.

    Αλλ’ ως, κατά το βράδυ
το θερινόν, ανάπτονται
ταχείαι, συχναί η ολύμπιαι
αστραπαί και θαμβώνουσι
τους οδοιπόρους·

    Ούτως τα μεν θηκάρια
σωρηδόν ερριμένα
κρύπτουν την γην, τους βράχους·
ο δε σιδηροχάρμης
άφοβος ’ρης

    Κινεί την νήσον. Χίλια
πολέμου χάλκεα όργανα
βροντούν· εις τον αέρα
των ξίφων μύριαι γλώσσαι
λάμπουν, κλονούνται.

    Μία βοή σηκώνεται,
μία μόνη επιθυμία,
και ωσάν ακτίνα ουράνιος,
ως φλόγα εις δάση ευάνεμα
καίει τας καρδίας.

    “Υπέρ γονέων και τέκνων,
“υπέρ των γυναικών,
“υπέρ πατρίδος πρόκειται
“και πάσης της Ελλάδος
“όσιος αγώνας.

    “Θαλπτήριον της ημέρας
“φως, δια πάντοτε χαίρε·
“και σεις οπού ευφραίνετε
“με φωνήν ηδυόνειρον
“της γης τα τέκνα.

    “Χαίρετ’, ελπίδες. – Ήλθε
“της ’γαρ το υπερήφανον
“σπέρμα· επάνω εις τας όχθας
“των Ψαρών, αλαλάζον
“σφόδρα, κατέβη.

    “Ω πατρίς, την εκούσιον
“δέξου θυσίαν”… – Αστράπτει. –
Σεισμός πολέμου ακούεται.
Υπό τύμβον υψήνορα
ήρωες κοιμώνται.

    Επί το μέγα ερείπιον
η Ελευθερία ολόρθη
προσφέρει δύο στεφάνους·
εν’ από γήινα φύλλα,
κι άλλον απ’ άστρα.

Related posts:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *