Γρηγόριος Δικαίος Φλέσσας (Παπαφλέσσας)

παπαφλέσσας

Ο Παπαφλέσσας, κατά κόσμον Γεώργιος Δικαίος Φλέσσας, γεννήθηκε το 1786 ή το 1788 στην Πολιανή Μεσσηνίας. Φοίτησε στην ονομαστή Σχολή της Δημητσάνας και το 1816 εκάρη μοναχός στο μοναστήρι της Βαλανιδιάς στην Καλαμάτα όπου και πήρε το όνομα “Γρηγόριος”.
Η έντονη προσωπικότητά του και ο συχνά εριστικός του χαρακτήρας τον οδήγησαν σε ρήξη με τον ηγούμενό του, και συνέχισε τον μοναχικό βίο στο Μοναστήρι της Ρεκίτσας.

Ως δείγμα του δυναμικού του χαρακτήρα μπορούμε να αναφέρουμε το περιστατικό μιας διένεξης, που λέγεται, ότι είχε με κάποιον Αγά της περιοχής για διαφηλονικούμενες εκτάσεις της περιοχής. Σίγουρα αυτή η διένεξη τον οδήγησε στη Κωνσταντινούπολη, αλλά λέγεται ότι κατά τη καταδίωξή του από τους Τούρκους τους είπε «Άιντε ρε και πού θα μου πάτε! Θα ξαναγυρίσω πάλι ή δεσπότης ή πασάς και τότε θα λογαριαστούμε!»

Στη Κωνσταντινούπολη έγινε Αρχιμανδρίτης,  μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στην οργάνωση του ξεσηκωμού.
Για τον σκοπό αυτό ταξίδεψε μέχρι και στις παραδουνάβιες περιοχές για να ανάψει τη φλόγα της Επαναστάσεως, χρησιμοποιώντας κάθε μέσο, ακόμη και ψεύδη μερικές φορές.
Χαρακτήρας έντονος και επιβλητικός, λέγεται ότι είχε πάθος προς το γυνακείο φύλλο και ότι είχε συλληφθεί από τις Τουρκικές αρχές κατηγορούμενος για «την άτοπον και ανοίκειον διαγωγή του, δίδοντος παράδειγμα διαφθοράς εις την συνοικίαν αυτού».

Στις αρχές του 1821 επιστρέφει στη Πελοπόννησο είτε ως εκπρόσωπος της Ανώτατης Αρχής της Φιλικής Εταιρείας είτε ως έξαρχος από το Πατριαρχείο, συμμετέχει στη σύσκεψη της Βοστίτσας (30 Ιανουαρίου 1821) όπου και πάλι προσπαθεί να πείσει τους πάντες για την άμεση έναρξη της Επαναστάσεως, λέγοντας ότι θα υπήρχε σημαντικότητατη ενίσχυση από τον Τσάρο. Κανείς δεν πείστηκε.

Μετά την αποτυχία του στη σύνοδο της Βοστίτσας μεταβαίνει στη Μάνη, όπου έρχεται σε επαφή με τον Κολοκοτρώνη και τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Συμμετέχει στην απελευθέρωση της Καλαμάτας αλλά και σε πολλές άλλες μάχες, πχ στη μάχη των Δερβενακίων και στη μάχη στο κάστρο του Άργους.

Από όπου περνάει γίνεται αντιληπτός καθώς συνεχίζει τους πύρινους λόγους του.

Συμμετέχει στην Α’ και στη Β’ Εθνοσυνέλευση, αναλαμβάνει Υπουργός εσωτερικών και μετά από λίγους μήνες και Υπουργός Αστυνομίας.
Αν και γνώριμος και συμπολεμιστής του Κολοκοτρώνη, ενεπλάκη σε ένοπλες συγκρούσεις με τους Κολοκοτρωναίους. Ο εμφύλιος πόλεμος μαινόταν και χρειαζόταν κάτι να ξυπνήσει τον αλληλοσφαζόμενο Ελληνισμό.

Αυτό ήρθε από την Αίγυπτο, καθώς ο Ιμπραήμ είχε ξεκινήσει την εκστρατεία του.
Ο Παπαφλέσσας διαβλέπει τον κίνδυνο που έρχεται και ζητά την αποφυλάκιση του Κολοκοτρώνη και των λοιπών οπλαρχηγών.
Το αίτημά του δεν ικανοποιείται και ο Παπαφλέσσας ξαναπαίρνει τα άρματα.

Φεύγει για τη Μεσσηνία και ταμπουρώνεται στο Μανιάκι.
Εκεί στις 20 Μαΐου 1825, ο Παπαφλέσσας με τους λιγοστούς άνδρες του έδωσε μια σκληρή μάχη με την κατά πολύ μεγαλύτερη στρατιά του Ιμπραήμ.
Αν και είχε ζητήσει ενισχύσεις κανείς δεν ήρθε, αντιθέτως λέγεται ότι πολλοί από τους άνδρες του μόλις είδαν τον εχθρικό στρατό φοβήθηκαν και έφυγαν από το πεδίο της μάχης.

Η μάχη στο Μανιάκι διήρκησε περίπου 8 ώρες. Η γενναιότητα του Παπαφλέσσα και των λιγοστών (περίπου 300) ανδρών του δεν κατάφεραν να νικήσουν τον πολυάριθμο στρατό του Ιμπραήμ.

Το θάρρος των Ελλήνων αλλά και του Παπαφλέσσα αναγνωρίστηκε από όλους.
Μετά το τέλος της μάχης ο Ιμπραήμ θέλοντας να δει ποιος είναι αυτός ο ανδριωμένος παπάς που τόλμησε να του αντισταθεί, διέταξε να βρεθεί το πτώμα του και να το στερεώσουν σε ένα δέντρο.
Μόλις το άψυχο κορμί του Παπαφλέσσα στέκεται όρθιο ο Ιμπραήμ, λέγεται, ότι στάθηκε το κοίταζε και το φίλησε, ως ένδειξη σεβασμού για τον γενναίο αντίπαλό του.

Όλα όσα αρνητικά μπορούμε να πούμε για τον Παπαφλέσσα, ίσως μπορούν να ξεχαστούν εν μέρει, μετά την αυτοθυσία αυτού και των ανδρών του στο Μανιάκι.

Related posts:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *