Η εκστρατεία του Ιμπραήμ και η επιστολή του Κολοκοτρώνη.

κολοκοτρώνηςιμπραήμ

Έτος 1824.

Η Επανάσταση των Ελλήνων έχει πια εδραιωθεί στη Νότιο Ελλάδα.
Ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β’ ανησυχεί και ψάχνει για λύση.
Αυτή του δίνεται από τον σύμμαχό του Μωχάμετ Άλι της Αιγύπτου, ο οποίος με μελλοντικό αντάλλαγμα τη Κύπρο και τη Κρήτη, στέλνει στη Πελοπόννησο τον γιο του Ιμπραήμ.
Ένας ακόμη σημαντικός παράγοντας για να εκστρατεύσει ο Ιμπραήμ, ήταν το γεγονός ότι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και άλλοι αγωνιστές ήταν φυλακισμένοι.
“Αφού ο προφήτης τύφλωσε τους ραγιάδες και φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη, κρατώ τη Πελοπόννησο στα χέρια μου” φέρεται να είπε.

Ο Ιμπραήμ, που στην υπηρεσία του είχε και Γάλλους αξιωματικούς μετά τη πτώση του Ναπολέοντα στο Βατερλώ, αποβιβάζεται στη Μεθώνη στις 12 Φεβρουαρίου χωρίς καμία αντίσταση από τη πλευρά των Ελλήνων, αφού λόγω των εμφυλίων πολέμων το λιμάνι δεν ήταν υπό τον έλεγχο των επαναστατών. Το ίδιο συνέβη και με τη Κορώνη στην οποία έσπευσε ο Ιμπραήμ. Πολιορκεί το Ναυαρίνο και από εκεί ξεκινά την εκστρατεία του για τα ενδότερα του Μωριά.

Η εκστρατεία του Ιμπραήμ είναι ταχύτατη και στο πέρασμά της καταπνίγονται όλες οι προσπάθειες αντίστασης, με κυριότερο παράδειγμα η μάχη στο Μανιάκι όπου σκοτώθηκε ο Παπαφλέσσας.
Εκτός από τη ταχύτητα η εκστρατεία του Ιμπραήμ χαρακτηρίζεται από τη βαρβαρότητα που επέδειξε, καθώς όσοι Έλληνες δεν σφαγιάστηκαν πωλήθηκαν σαν δούλοι, τα βασανιστήρια ήταν φρικτά και όλες οι ελληνικές περιουσίες κάηκαν.

Οι φυλακισμένοι αγωνιστές μαθαίνοντας τα νέα, στέλνουν επιστολές προς τη κυβέρνηση χωρίς να λάβουν όμως απάντηση.
Αργότερα, οι κυβερνητικοί ανύμποροι  να αντιδράσουν και πανικόβλητοι, αφού η επαναστατική φλόγα κινδύνευε να σβήσει, αποφάσισαν να απελευθερώσουν τους φυλακισμένους σε μια προσπάθεια να σώσουν το μέλλον του ξεσηκωμού.

Ο Κολοκοτρώνης οργανώνει, όσο μπορεί, στρατιωτικά τμήματα και επιχειρεί κατά του στρατού του Ιμπραήμ με καταδρομικά χτυπήματα. Ο κλεφτοπόλεμος αυτός, εξοργίζει τον Ιμπραήμ και εκείνος απαντά με τη τακτική της “καμμένης Γης”.

Τότε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης του αποστέλλει την παρακάτω επιστολή:

«Αυτό οπού μας φοβερίζεις, να μας κόψης και κάψης τα καρποφόρα δέντρα μας, δεν είναι της πολεμικής έργον, διατί τα άψυχα δένδρα δεν εναντιώνονται εις κανένα, μόνον οι άνθρωποι οπού εναντιώνονται έχουνε στρατεύματα και σκλαβώνεις, και έτσι είναι το δίκαιον του πολέμου…
Όχι τα κλαδιά να μας κόψης, όχι τα δένδρα, όχι τα σπίτια που μας έκαψες, μόνον πέτρα απάνω στην πέτρα να μην μείνη, ημείς δεν προσκυνούμεν.
Τι τα δένδρα μας αν μας τα κόψης, και κάψης την γην δεν θέλει την σηκώσης και η ίδια η γης που τα έθρεψε, αυτή η ίδια γη μένει δική μας και τα ματακάνει. Μόνον ένας Έλληνας να μείνη, πάντα θα πολεμούμε και μην ελπίζης πως την γην μας θα την κάμης δική σου, βγάλτο από το νου σου».

Ο Ιμπραήμ, αιφνιδιασμένος από τον ανταρτοπόλεμο των Ελλήνων, αναδιπλώνεται και δίνει συγχώρεση στους Έλληνες με τα περίφημα “προσκυνοχάρτια”.
Ο Κολοκοτρώνης αντιδρά με το θρυλικό “ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ”.

Αυτή η τακτική των Ελλήνων, κατάφερε να ανακόψει τη μέχρι τότε ταχεία εκστρατεία του Ιμπραήμ έως  τις 8 Οκτωβρίου 1927, οπότε και η αρμάδα των Γάλλων και των Ρώσων νίκησε τον Τουρκοαιγυπτιακό στόλο στη ναυμαχία του Ναυαρίνου.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *