Το κίνημα στην Μολδοβλαχία, μία απάντηση στους αποδομητές του

090316-moldovlahiaΜέσα στα πλαίσια της προσπάθειας “λάβαρο 21” απαντώ με το παρόν κείμενο στους αποδομητές του κινήματος του Υψηλάντη στην Μολδοβλαχία Οι γνωστοί αριστερίζοντες κύκλοι (και λέω αριστερίζοντες, διότι μεγάλο μέρος της αριστεράς δεν ασπάζεται τις αποδομητικές τους απόψεις) χτυπούν για άλλη μια φορά μέσω γνωστών εφημερίδων και διαδικτυακών σελίδων τον χαρακτήρα της Επαναστάσεως του 1821. Στην προσπάθειά τους να αποδομήσουν το ξεκίνημα της Επαναστάσεως από τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες επαναλαμβάνουν την γνωστή μέθοδο της χρήσεως επιλεκτικών κειμένων και της αποσιωπήσεως άλλων. Έτσι φαίνονται πιστικοί, καθώς κάνουν αναφορές σε εθνικούς ιστοριογράφους, όπως ο Παπαρηγόπουλος και ο Σπυρίδων Τρικούπης.

Υποστηρίζουν λοιπόν πως το κίνημα αυτό ήταν τυχοδιωκτικό και αυτοκαταστροφικό. Για να υποστηρίξουν την άποψη αυτή αναφέρουν το ερώτημα του Παπαρηγοπούλου το οποίο είναι το ακόλουθο: «Είναι άραγε αναγκαίον να διέλθωμεν διά μακρών την ελεεινήν εκείνην ιστορίαν;». Σαφώς ο Παπαρηγόπουλος περιγράφει το άδοξο τέλος αυτού του εγχειρήματος και ασκεί κριτική στον Υψηλάντη. Το ίδιο άλλωστε πράττει και ο Σπυρίδων Τρικούπης. Όμως αυτό που σας αποκρύπτουν είναι πως ο Παπαρηγόπουλος αναφέρει ολόκληρο υποκεφάλαιο με τον τίτλο: «Το κίνημα στις ηγεμονίες δεν ήταν παράλογο». Στο κείμενο αυτό καταλήγει λέγοντας ότι παρά τις αδυναμίες του Υψηλάντη, αυξήθηκαν με το κίνημα αυτό οι υπόνοιες της οθωμανικής κυβέρνησης, ότι η Ρωσία υποκίνησε την επανάσταση, με αποτέλεσμα να σπαταλήσει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ένα αξιόλογο μέρος του στρατού της στον βορρά, ανακουφίζοντας έτσι την επανάσταση στις μεσημβρινές χώρες» (Παπαρηγόπουλος Κ. Ιστορία του ελληνικού έθνους, Τόμος 9ος, Αγγελάκη, Αθήνα 1993, σ.16-17.)

Επίσης θέλοντας να εμφανίσουν την Επανάσταση στις Ηγεμονίες ξεκομμένη από την κινητοποίηση των αγροτικών μαζών αναφέρουν ως πηγή τον Σπυρίδωνα Τρικούπη, ο οποίος κάνει λόγο πως δεν έπρεπε να αρματωθεί ο κάθε τυχών, διότι αυτό θα προκαλούσε ζημιά στην όλη προσπάθεια. Επίσης εκθειάζουν το κίνημα του Βλαδιμιρέσκου, ο οποίος σε αντίθεση με τον Υψηλάντη κινητοποίησε πλατιές μάζες αγροτών.

Έχουν έτσι όμως τα πράγματα; Ας δούμε λοιπόν τι μας λέει ο ίδιος ο Σπυρίδων Τρικούπης για την συμμετοχή των αγροτών στο κίνημα του Υψηλάντη: «Μετά την εκτέλεση του Βλαδιμιρέσκου, ο Υψηλάντης διόρισε αρχηγούς του στρατεύματος του τους δυο σημαντικότερους οπλαρχηγούς του στρατεύματος του, τον Σέρβο Χαζρή Πρόδα και τον Βλάχο Μακεντόνσκι, που ονομαζόταν έτσι εξ’ αιτίας της μακεδονικής καταγωγής του. Η δύναμή τους ήταν 250 ιππείς, Σέρβοι και Βούλγαροι, 4000 Πανδούροι και 4 κανόνια». (Τρικούπης Σ. Ιστορίας της Ελληνικής Επαναστάσεως, Τόμος 1ος , Λιβάνη, Αθήνα 1993, σ. 130.). Βλέπουμε δηλαδή ότι εντάσσονται στο στράτευμα του Υψηλάντη οι Πανδούροι, οι οποίοι ήταν χωρικοί της μικρής Βλαχίας. Πέραν από αυτούς στο στράτευμα του Υψηλάντη έχουμε όλες τις κοινωνικές τάξεις και εθνότητες, οι οποίοι βέβαια έχουν ως κεφαλές τους Έλληνες. Μας πληροφορεί λοιπόν ο Τρικούπης πως συμμετείχαν Έλληνες, Βούλγαροι, Σέρβοι υπό την γενική ονομασία Αρβανίτες, οι οποίοι συνδέονταν με την ίδια πίστη και ζούσαν είτε με τα όπλα είτε με την μίσθωση αγρών. Δηλαδή εδώ έχουμε μια μέση τάξη επαγγελματιών οπλιτών και ενοικιαστών γης. ((Τρικούπης Σ. Ιστορίας της Ελληνικής Επαναστάσεως, Τόμος 1Ος , Λιβάνη, Αθήνα 1993, σ. 49.). Τέλος ξέρουμε πως συμμετείχαν οι ιερολοχίτες που ήταν σπουδαστές και προέρχονταν από τις αριστοκρατικές οικογένειες των Ελλήνων των Ηγεμονιών, οι περισσότεροι εκ των οποίων έπεσαν στην μάχη του Δραγατσανίου.

Όσο αφορά την περίπτωση του Βλαδιμιρέσκου σας αποκρύπτούν ποιος παρακίνησε τον ρουμάνο αυτόν οπλαρχηγό στο να ξεσηκώσει τον ντόπιο πληθυσμό… Το κίνημα λοιπόν του Βλαδιμηρέσκου δεν ήταν αυθόρμητο αλλά έγινε βάσει σχεδίου. Ο Τρικούπης μας αναφέρει ότι ο Γεωργάκης Ολύμπιος είχε παρακινήσει τον ρουμάνο οπλαρχηγό να ξεσηκώσει τους αγροτικούς και όχι μόνο πληθυσμούς των Ηγεμονιών με σκοπό τάχα μου την ανατροπή των Ελλήνων Φαναριωτών που διοικούσαν στις περιοχές αυτές. Έτσι δεν θα προκαλούταν η επέμβαση του Οθωμανών, καθώς το κίνημα θα είχε δήθεν χαρακτήρα κοινωνικής εξεγέρσεως εναντίον της ελληνικής διοικήσεως. Κατόπιν όμως το σχέδιο προέβλεπε την ένωση δυνάμεων του Υψηλάντη με τον Βλαδιμηρέσκου, αλλά και του οπλαρχηγού Σάββα Καμινάρη με στόχο την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας των περιοχών αυτών από τον οθωμανικό ζυγό. (Τρικούπης Σ. Ιστορίας της Ελληνικής Επαναστάσεως, Τόμος 1Ος , Λιβάνη, Αθήνα 1993, σ. 56-57.).

Πέρα των παραπάνω προσπαθούν να μειώσουν πέρα του πραγματικού ορίου τις ικανότητες του Υψηλάντη υπερτονίζοντας του άσχημους χειρισμούς του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Υψηλάντης είχε και αστοχίες, όμως η κύρια αιτία της αποτυχίας ήταν η προδοσία που υπέστη από τον Βλαδιμηρέσκου και τον Καμινάρη που τάχθηκαν με το μέρος των Τούρκων. Και οι δυο όμως είχαν την τύχη που αξίζει σε προδότες. Τον πρώτο τον εκτέλεσε ο Υψηλάντης και τον Δεύτερο ο Κεχαγιάμπεης. Τέλος οφείλουμε να λάβουμε υπ’ όψιν ότι ο στρατός που κλήθηκε να διοικήσει ο Υψηλάντης δεν ήταν κάποιος τακτικός στρατός, αλλά ένας επαναστατικός στρατός που δύσκολα μπορούσε να πειθαρχήσει.

Αυτές λοιπόν οι κεφαλές (Υψηλάντηδες και Καντακουζηνοί), θα μπορούσαν να συνεχίσουν την στρατιωτική τους σταδιοδρομία στην Ρωσία και να απολαμβάνουν τιμές. Θεώρησαν όμως ως πιο ύψιστη τιμή τον αγώνα για την εθνική απελευθέρωση. Πολέμησαν για αυτήν μαζί με άλλους Έλληνες οπλαρχηγούς (Ολύμπιο, Καρπενισιώτη, Φαρμάκη) και απογοητεύθηκαν από την προδοσία που υπέστησαν. Το κίνημα αυτό λειτούργησε ως αντιπερισπασμός και προκάλεσε ρίγη ενθουσιασμού στην σκλαβωμένη Ελλάδα, ωθώντας την και αυτήν στον ξεσηκωμό. Τιμή και δόξα στον Αλέξανδρο Υψηλάντη, τους πεσόντες οπλαρχηγούς, ιερολοχίτες και λοιπούς πολεμιστές των Παραδουναβίων Ηγεμονιών

 Γεώργιος Καραμαδούκης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *